خسته ام، خسته و دلتنگ و دلگیر و بیمار . لبریز از هوای گریه ، لبریز از حس کشنده پوچی و بیکسی، تنها همدمم صدای توست که خانه تاریک دلم را روشن می کند. خوب من! آن روزها و شبها که آنقدرغمگینم که حتی فریاد در گلویم می شکند و در من چیزی مثل احساس تنهایی آوار می شود تنها طنین صدای توست که بغض فرو ریخته را فرو می شکند.

گوش کن! صدای امواج دریا را می شنوی؟! داره بارون می باره ؛ دریا هم وقتی فهمید دارم برای تو مینویسم برایت بی قرار شده مثل دل من. من کنار ساحل تنها نشسته ام ؛ سرم را روی زانوان بی رمقم گذاشته ام. در تمام ساحل کسی نیست ؛ دلم می خواهد فریاد بزنم و بگویم وقتی از تو می گویم و از تومی نویسم همه چیز در برابر دیدگانم رنگ می بازد و فانوس صدای توست که روشن بخش این سیاهی بی پایان است. همزاد عزیزم ای کاش می دانستی که چه قدر دوستت دارم ...

وقتی ترانه های تو برلبانم جاری می شود ؛ انگار تمام دنیا به من لبخند می زند، سبک می شوم و   می توانم تا اوج پرواز کنم یا مثل پرنده مهاجر تمام دنیا را حس کنم. آه دربا چه آهنگ غم انگیزی می نوازد ، چشم من بیا منو یاری بکن...

از این روزگار فریبکار دلم گرفته ؛ گرچه زمستان نوید آمدن توست ولی تو بهار من هستی .تو همیشه ازمن دور بوده ای ولی همین که می دانستم به یاد من هستی دلم گرم میشد و آرام می گرفت میدونی همزاد جان از تمام این طلوع ها و غروب های همه نا امیدی خسته م. از این همه دردهای نگفته و فریاد نزده ؛ از این همه دعای مستجاب نشده ، از این همه دلتنگی خسته ام. ولی باز صدای توست مرهمی برای این دل تنها و زخم خورده ام. دلتنگ نگاه مهربان توام.........

                          کوتاه   میشود شب یلدا کنار تو

                                             گل میکند تمام غزلها کنار تو

                                                  اینجا نشسته ام که ببینند چشمها

                                                                     تنها تو را کنار من و من را کنار تو